Museum Bezoek

Heeyy lezers,

Donderdag 18 april ben ik samen met twee vriendinnen naar Foam wat staat voor foto museum Amsterdam geweest. Het ligt zoals in de naam al naar voren komt in Amsterdam. Het museum reguleert veel van tentoonstellingen. Elke keer is er een totaal andere inhoud. Deze keer waren er twee, een erg abstracte en moderne tentoonstelling en een totaal andere toonstelling die over het vroegere Zuid-Afrikaanse gemeenschappen en maatschappij ging. De tentoonstelling daarover heet Santu Mofokeng – Stories. Het eerste deel van de naam is de naam van de fotograaf die in die tijd de foto’s had gemaakt en stories slaat op de series die die had gemaakt. Die heten Soweto (1985-2008), Train Church (1986), Dukathole (1988) en Pedi Dancers (1988-1989). Hij was nieuw voor zijn tijd hij verbeelden de bewoners als de bewoners, terwijl in die tijd de media hun verbeelden als een gewelddadige meute of als slachtoffers.

Foam ligt aan de keizersgracht midden in Amsterdam. Het is dus ook een een typisch grachtenpand. Niet heel modern, maar erg klassiek. Ernaast staan ook pandjes, het is dus ingesloten, zoals je bijna alleen maar ziet in Amsterdam. Aan een kant doet het ook modern aan omdat je veel glas ziet en je recht naar binnen kijkt wat vrij strak en modern is ingericht.

Het museum is erg klein. Veel kleiner dan ik had verwacht. Beneden was de tentoonstelling van Santu Mofokeng te zien. Je kwam binnen in een ruimte die je meteen zag na de receptie, verder kwamen daarna nog een paar kamers met telkens een deur die je zo weer leidde naar een volgende kamer. En beneden was ook een gangetje waar een deel van de moderne tentoonstelling hing, maar dan in het klein. Wij vonden het erg moeilijk dat te begrijpen en waarom het zo een klein deel was. Bij ons tweede rondje kwamen we er pas achter dat er een boven was, waar dus de moderne tentoonstelling officieel was. Nergens was ons verteld dat er een boven was en er hingen ook geen bordjes. Beneden was ook nog een gezellig knus tentje waar je koffie of thee kon drinken.

Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt uit het museum is de tentoonstelling van Santu Mofokeng en zijn stories. Eentje in bijzonder was de serie Train Church (1986). Het was een muur met een serie foto’s allemaal gemaakt in de forensentrein tussen Soweto en Johannesburg. Soweto is de stad waar Santu Mofokeng is geboren en opgegroeid. Er volgde een dynamisch verslag van de religieuze rituelen die spontaan plaatsvonden in de trein. Het begon op een kerk te lijken. Door wat er leefde in de trein. De mensen begonnen namelijk te zingen samen onder begeleiding van geïmproviseerd slagwerk van mede reizigers. Door het gestamp en gedraai begon het te lijken op een overvolle kerk. Het was een energie uitbarsting en dat was goed te zien op de foto’s. Ik snap Santu Mofokengs beeld als kerk bij deze serie heel goed, maar dat duurde wel even.

Het zijn dus foto’s van veel verschillende afmetingen, maar relatief klein voor een zo grote kamer waar het hing, maar het was wel op ooghoogte. Naar mijn idee was t de bedoeling dat je het allemaal een voor een aandachtig bestudeerde. Toen ik net binnenkwam vond ik het niet zoveel voorstellen, maar hoe langer ik er liep en dezelfde foto voor zoveelste keer zag viel het op zijn plaats en begon ik steeds meer te zien en te begrijpen. Het begon in mij echt te leven en de foto’s voelde zo echt.

Santu Mofokeng heeft als een van de eerste uit zijn tijd en streek een goed en eerlijk beeld gebracht van de mensen in en rondom Zuid-Afrika uit die tijd. Hij was ook de eerste die vroeg documentair beeld had gemaakt van de arbeidsprotesten en politieke rally’s die de opmaat vormden naar de afschaffing van apartheid en de politieke opkomst van Nelson Mandela.

De drie bovenste foto’s zijn van de serie Train Church, wat mijn favoriet was. In de eerste foto, daarvan de meest rechtse en middelste en dan bovenste zie je de muziek verhouding in de trein. Dat bracht mij een mooi beeld bij wat Mofokeng wilde overbrengen en meemaakte. De middelste en dan onderste foto was een beemer en bracht verschillende foto’s in beeld, degene die nu zichtbaar is liet het verdriet zien wat er in de trein ook werd gedeeld wat ook bij de 3e en laatste foto te zien is.

De tweede foto gaf mij een goed beeld van de mensen die er in de trein zaten   en hoe het was in zo een soort trein.

Deze twee foto’s zijn gemaakt op een traditionele begrafenis. Op de bovenste foto is goed te zien hoe de tenstoonstelling was opgesteld en hoe klein de foto’s waren en hoe dicht ze naast elkaar zaten.

Deze rij foto’s interesseerde mij heel erg. Heb hiervan ontzettend veel foto’s lang bekeken. Er zijn zoveel mensen die je in je op kan nemen en vond het zo interessant om te zien hoe een begrafenis eruit zag en er aan toe ging. De laatste is daarom ook gekozen. Ook het feit dat de fotograaf deze foto’s zo echt en zo goed in beeld heeft kunnen brengen is super knap.

 

Bedankt voor het lezen van mijn blog!

Frederique